هر روز برای دیدن توساعتها پشت پنجره می ایستم و در میان جماعتی که در خیابان می گذرند تو  را جستجو می کنم با خود عهد کرده ام که نا امید نشوم و حتی به کورسوی نور فانوسی که در باد روشن است خوش بینانه بنگرم و از آن نور و گرما بگیرم .

دستانم را بر جسم بی جان پنجره می کشم هوای بیرون سرد است گنجشکها روی شاخه های لخت درختان نشسته اند و با چشمهای ریزشان به من زل زده اند،  پیر مردی را می بینم که در گوشه ای ایستاده شال گردنی به دور گردنش پیچیده ، کتش او را در آغوش گرفته ، سیگاری از جیبش بیرون می آورد و آهسته روشن می کند ، حالا تنها گرمای خیابان آتش سیگار پیر مرد بود.  چه فضای سردی !!! پسر بچه ای جلو می رود ؛ آقا روزنامه بدم؟ پیرمردهیچ نگفت تنها سرفه ای کرد و رد شد . با چشمانم او را دنبال کردم آهسته و آرام با قدم های خسته دور شد رفت اما...!!! اما....!!! اما سیگارش را با خود نبرد ! گویا که سیگارش همان فانوس بی نور بود که وجودم را روشن می کرد.

بعد از روزها انتظار حالا دلم به گونه ای دیگر به همه ی قضایا می نگرد ؛یعنی چه کسی تنها برگ را بر درخت برایم نقاشی کرده؟ کیست که انتظارم را نظاره گر  است؟

مدتی بود که نوشتن رو گذاشته بودم کنار پنجره رو بسته بودم و تابلوی ورود ممنوع واسه نور و هر چی زیبایی گذاشتم یه مدت تو خلوتم زندگی کردم خودم بودم خدای خودم  افکارم و باز خودم .

سکوت و خلوت در وجودم رخنه کرده بود دلم به تنهایی عادت کرد جمعهای دوستانه برایم غریب بود ناراحتی ها رو به بهانه های مختلف توجیه می کردم راستی من چم بود؟ مگه تنهایی و خلوت کردن و کسی رو به خلوت راه ندادن بده؟ 

یه روز که از کنار پنجره رد می شدم از پنجره ای که مدتها بهش توجه نمی کردم قدری دورتر نگاه کردم اون طرف باغ گل سرخ تنهایی رو دیدم که کنار نیمکت باغ تنها به دور از گلهای دیگر عاشقانه ایستاده بود گویا منتظر بود 

بعد از مدتها دوباره قدم به باغ گذاشتم کنارگل ایستادم چه نگاه غمگینی داشت درست مثل من .چقدر با خودش خلوت کرده بود درست عین من .نمی دانم چرا ؟ اما بی اختیار روی نیمکت کنارش نشستم و منتظر ماندم منتظر کی  یا چی نمی دانم !!!به یاد گم گشته ام افتادم . اشک امانم نمی داد دانه های اشک مثل اینکه توان ماندن نداشتند !!!.... نگاهم خیس خیس بود!!! .شاید مدتها منتظر همین لحظه بودم .

آه... چقدر دلپذیر بود تنهایی هایم را با لاخره با کسی قسمت کردم .

بعد از مدتها گل سر سبد دلها گم شد جهان سیاه پوش شد به عزای سالارش .سیاهی چشمان عاشقان مأمن اشکهای جان سوز شد صدای هل من ناصر در گوشها می پیچید زمزمه ای می شد و خاموش می شد. صدای ضرب طبل ها لرزه به جان می انداخت و چهل چراغ های روشن گواه خاموشی آقایمان را می داد .

 آخر به کدامین گناه این چنین بی رحمانه صحرای تشنه ی کربلا غرقه به خون شد؟ آیا آنان جزعدالت می خواستند ؟ کدام دستها توان جدا کردن دستان ابا الفضل را داشت؟  کدامین چشمها توان دیدن چشمان گریان و معصوم فرزندان ابا عبد الله را داشت؟ کدامین لبها بود که با وجود تشنگیٍ بسیاری-‌‌ درصحرا بی اعتنا آب نوشید؟ وای وای وای...

وای بر مردمی که ببینند  بشنوند  ولی اعتنا نکنند.

فکر میکنم راجع به همه ی فرصت ها، را جع به زمان های از دست رفته و راجع به آینده ای که در پیشه . آخ ، چه قدر خوب می شد که آینده همونی می شد که تصورش رو دارم!!!!.....نمی دونم چقدر فرصت دارم؟! نمی دونم کی زمان مرگم فرا می رسه؟! نمی دونم کی می شه که بگن : خانوم فرصت شما به پایان رسیده و بفرمایید برید برزخ تا بهتون بگیم مقصد بعدی کجاست؟!! نمی دونم اگه می دونستم فرصتم خیلی کمتر از اونیه که فکر می کنم و قبل از اینکه به اون آرزوهای قشنگ برسم ، باید کوله بارم رو ببندم و برم، اون وقت چی؟ آیا اون موقع هم زمان کوتاه زندگیم رو ، همین طوری که الآن می گذره ، می گذروندم؟

آخه می دونی من برای با تو بودن به زمان بیشتری احتیاج دارم خیلی بیشتر...

ما آدمیان عمری در پی خواهشها گشتیم و چیزی نصیبمان نشد . مگر سؤالات فراوان و اندوه رفتن از دنیایی فانی که از ابتدانا پایدار بودن آن ، بارها گوش زد شده بود . پس این سر گردانی برای چیست؟ به خودمان بیاییم زندگی فقط سه نفس است : در نفس اول می آیی ، در نفس دوم می مانی ، تا به هنگام نفس سوم میروی . پس دوستان تلاش کنیم ، که نفس دوم را جانانه تر بکشیم و چنان از نفسمان عطر بهار آید که پاییز نومیدیش را فراموش کند . سعی کنیم آن طوری باشیم که پس از مرگ یادمان خوش باشد .

تنها باشیم!!، بیاندیشیم!!، اما نه به آن افکاری که همیشه در پی آنیم!!!!!!!!!!، این بار باید متفاوت بنگریم ، به آن حقیقتی که بوده اما سالها و حتی عمری فراموش شده ، به آن چیزی که معنای انسان بودنمان را تعالی می بخشد و اگر منصفانه دقت کنیم لغزش هایمان را خواهیم دید چه کسی می تواند با صراحت بگوید من بی گناهم و پاک؟ و آن هنگام است که اشک ندامت چهره ها یمان را تر خواهد کرد . این همان معنای بارانی شدن است .

بارانی که از ابر کوچک چشمانمان می بارد اما توانایی پاک کردنمان را دارد . فرصت خوب شدن و خوب ماندن را از خودمان نگیریم .

سبز ،آبی ، خاکستری چشمان تو هر رنگی که باشد آفتاب زرد است ، آسمان آبی ست ، جنگل سبز است و همه چیز همان طوری است که بوده.

این روزها برای ما آدمها چیزها ی دیگری ارزشمند شده ، اینکه چشمامون فلان رنگ باشه یا فلان لنز به چشمامون باشه یا... آیا اگر رنگ چشمهامون تغیییرکنه رنگ دنیا هم تغییر می کنه؟ آیا اون وقت دنیا رو متفاوت می بینیم؟

در روزگاری که آدمها به دنبال یه لقمه نان به هر دری می زنند و هر سختی ای رو تحمل میکنند حتمآ باید پیشه ی (( طراحی چهره با کامپیوتر )) رو شغل شریفی به حساب آورد . و عجیب هم نیست که برخی از صاحبان این شغل تونستن مشتریان زیادی که اغلب اونها جوان و صد البته دختران 16 تا 25 سال هستند رو جلب کنند. کسانی که هنوز مفهوم زیبایی براشون از سطح زیبایی ظاهری و جسم فراتر نرفته . و هرگز به مفهوم والای زیبایی سیرت پی نبرده اند.

استفاده از لنز این روزا چیزی جز ایجاد تضاد طبقاتی و تظاهر به تعلق به یک طبقه ی خاص نیست، طوری که اگه کسی تمکن مالی هم نداشته باشه سعی می کنه یکی هر چند قلابی و یک بار مصرف رو که تو بازار به عنوان لنز های دائم به فروش می رسه رو تهیه کنه و واسش مهم نیست که اینا چه مضراتی واسه چشماش به دنبال داره.

(( فزت و رب الکعبه ))

  به خدای کعبه که رستگار شدم.

خدایا وقتی فکری می شم میبینم آخه چرا منو به این دنیای خاکی فرستادی؟ فکر نکنی قصد گله دارم نه . 

من خیلی هم خوشحالم که به من نعمت زنده بودن و زندگی رو عطا کردی اما اینکه فکر می کنم روزی یه تیکه از وجود پاکت بودم و حالا ازت جدا شدم یه کم دلخور می شم ولی خدای مهربون ازت می خوام کاری کنی که وجودم به خطا ها و نا پاکی ها آلوده نشه حتی واسه خاطر اونیکه بیشتر از همه می خوامش.

خدایا کاری کن تو این چند مدتی که زنده ام آبروم پیش خلقت و مهم تر از اون پیش خودت حفظ بشه .               به من این قدرت رو بده که مقابله کنم و همون طور پاک پیشت برگردم.

آن مرد...

سال ها پیش مردی با اسبش آمد.در یک شب بارانی با یک اسب ویک داس وسبد.سال هاپیش باران می باریدو آن مرد با داسش گندم می چیدو زندگی        می کرد.

روزی دزدی آمد واسب را دزدید و روز دیگر داس را.روز ها گذشت کسی نمی دانست آن مرد با سبد خالی اش کجا رفته است.

سال ها گذشت و حالا هر وقت باران می بارد زمزمه ای به گوش می رسد که:

آن مرد با اسب می آید.                                                                                

                               آن مرد در باران می آید.

بنفشه های باغ را دوست دارمچون زمانی چشمان تو به آنها نگاه می کرد

پنجره را دوست دارم چون زمانی قاب نگاه زیبایت بود

هوا را می خواهم چون عطر نفس های تو را می دهد

زمین را می خواهم چون روزی جایگاه پاهای تو بوده

عشق را دوست دارم چون پیوستن به تو را ممکن می سازد

هر چیز که تو را به خاطرم می آورد و مرا به تو پیوند می دهد دوست دارم چون تو را دوست دارم

بعد ار آن آموختم برای آنکه چیزی را دوست بدارم نام تو را بر آن بنویسم

ای خوب من...

هنوزم درخت زمین را می کاود

جوانه می زند

سایه می بخشد

میوه تعارف میکند

هنوز مادیان کره اش را

می پاید

هنوز باران

یعنی زندگی

مزرعه

 یعنی زندگی

تلاش  یعنی زندگی

وقتی پرنده جوجه هایش را

فراموش نمی کند.

وقتی زمین با درخت

و درخت

باآدمی مهربانست

وقتی باران و آفتاب

تلاش را در مزرعه معنی می بخشد

ما را چه می شود؟

دوست داشتن

هنوز

دوست داشتن است...

                                               چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی